Borgarahreyfingin er dauð, en málstaðurinn lifir -

Það var 20 janúar síðast liðinn að ég fór niður á Austurvöll í hádeginu. Ég fór þangað til þess að fylgjast með Alþingi koma saman eftir jólafrí, fullur eftirvæntingar um að nú leggðu Geir og Ingibjörg fram skýra stefnu aðgerða sem myndu gefa þjóðinni von.

Ég sá eins og aðrir aðeins ráðalausa stjórnmálamenn.

Það var þarna, við bálið fyrir framan þinghúsið þetta sama kvöld sem ég ákvað að ég skyldi leggja eitthvað að mörkum sjálfur, því þessum stjórnvöldum gæti ég ekki treyst til þess. Þjóðin yrði að fá nýjan valkost í komandi alþingiskosningum, það skyldi vera mitt framlag.  

 

Engin ný framboð voru í augnsýn eftir að stjórn Geirs hrökklaðist frá völdum í byrjun þessa árs og ljóst að ný stjórn VG og S sem við tók, lagði upp kosningar með eins stuttum fyrirvara og mögulegt var. Hvort það var til þess að gera hugsanlegum nýjum framboðum erfitt um vik veit ég ekki en sú var vissulega raunin að tíminn til að stofna nýtt framboð var naumur.  

 

Ég komst í kynni við fólk sem ég þekkti engin deili á. Ég var með mótaða hugmynd um hvernig mögulegt væri að standa að stofnun nýs framboðs sem ég kynnti fyrir nokkrum aðilum. Þá komst ég að því að það voru nokkrir grasrótarhópar virkir sem voru að leggja á ráðin með að stofna nýtt framboð fyrir komandi kosningar.

Megin uppistaðan voru þrír kjarnar; hópur sem kallaði sig Lýðveldisbyltinguna sem var mín fyrsta tenging að því sem seinna varð Borgarahreyfingin, hópur sem gekk undir nafninu Akademían en það var hópur sem hittist til skrafs og ráðagerða í húsi Akademíunnar við Hringbraut, og hópur sem kenndi sig við beint og milliliðalaust lýðræði. Auk þessa voru einstaklingar sem tóku þátt án þess að vera tengdir ákveðnum hópi, fólk sem snussaði kringum þetta í von um að geta gert sér mat úr hugsanlegu framboði.   

 

Ég var boðaður á lokaðan fund sunnudaginn 15 febrúar. Tilefnið var að framboðshugmyndir voru að renna út í sandinn og tíminn að hlaupa frá okkur. Á þessum fundi hitti ég m.a. í fyrsta sinn sumt af því fólki sem nú skipar stjórn Borgarahreyfingarinnar. Þetta sama fólk hefur nú drepið Borgarahreyfinguna.

Á fundinu var ákveðið að kalla hreyfinguna Borgarahreyfingin og nokkrir aðilar skipaðir í stjórn til bráðabirgða en hvort tveggja (þ.e. nafnið og stjórnin) var algert formsatriði. Ég fór næsta dag til RSK og stofnaði formlega félag og fékk kennitölu. Þar með var Borgarahreyfingin formlega til.  

 

Það var óskað eftir því við mig að ég yrði kosningastjóri framboðsins sem ég samþykkti. Ég hafði talsverða stjórnendareynslu sem nýttist mér í þessu verkefni. Mér var það fljótlega ljóst að til þess að ná árangri yrði að vinna hratt og skipulega, en það var hvorki til skipulag, aðstaða né fjármunir. Einhver þurfti að skipuleggja vinnuna og starfið framundan.

Lykilfólkið í sjálfri kosningabaráttunni og á bak við árangurinn í kosningunum var kjarni sem samanstóð af 6-8 manneskjum sem hittust nánast daglega næstu 80 daga fram að kosningum. Þetta fólk var mótorinn í hreyfingunni sem dreif starfið áfram – án þessa fólks hefði hreyfingin aldrei boðið fram í öllum sex kjördæmum landsins. Í þessum fámenna hópi voru m.a. alþingismennirnir Þór Saari og Birgitta Jónsdóttir.

Án þeirra hefði Borgarahreyfingin ekki komið saman framboði.

Þá er ég ekki að gera lítið úr framlagi þeirra fjölmörgu annarra sem lögðu dag við nótt að safna undirskriftum fyrir framboðslistana, fólkið sem var á kosningaskrifsofunni, bloggarana, annað fólk á framboðslistunum sem var margt hvert óþreytandi að fara um landið að kynna sig og hreyfinguna. Það fólk á allt sinn þátt í þeim árangri sem Borgarahreyfingin náði í sjálfum kosningunum.

Ég vil heldur ekki vanmeta framlag Þráinns Bertelssonar sem með sinni aðkomu ljáði framboðinu aukna athygli – umdeilda en það er eðli allrar athygli.  

 

Borgahreyfingin snerist ekki um stjórnmál í hefðbundnum skilningi – Borgarahreyfingin var breytingarframboð sett saman af hugsjón hvað mig snertir. Ætlað að ráðast gegn óhóflegum völdum stjórnmálaflokka, að draga úr flokksræði og auka lýðræði á Íslandi. Sú hugsjón sameinaði fólkið í hreyfingunni – ekkert annað.

Tregðan gegn breytingum innan núverandi stjórnkerfis er mikil. Of margir einstaklingar og hópar hafa sogið sig svo fast á æðar hins vinnandi almennings að þeir sleppa ekki takinu fyrr en í fulla hnefana. Spiling og valdagræðgi er yfirþyrmandi. Dæmin sanna það – pólitískar ráðningar, ógagnsæi í ráðningum, opinberu fé sóað til að sigra kosningar, stöður ekki auglýstar, pólitísk ábyrgð aldrei virk, etc...  

 

Ég græt ekki örlög Borgarahreyfingarinnar, hennar tími kom og fór. Ég er stoltur af að hafa verið þátttakandi í að koma Borgarahreyfingunni inn á þing. Að hafa lagt eitthvað af mörkum og látið verkin tala. Ég átti von á betri kosningu vegna þess að ég trúði ekki að íslenskir kjósendur gæti haft sig í að kjósa sömu flokka og sama fólkið yfir sig aftur eftir það sem á undan var gengið. Þar skjátlaðist mér. Fögur loforð, mælska um ekkert og loforð um bót og betrun virðast alltaf höfða til kjóenda - sama á hverju hefur gengið. 

 

Hefði Borgarahreyfingin fengið afgerandi meiri stuðning í kosningunum væri staða Íslands líklega önnur. Kanski væri búið að koma á ýmsum nauðsynlegum breytingum, aflétta bankaleyndinni, lækka vextina, afnema verðtrygginguna, auglýsa stöður bankastjóranna, draga menn til ábyrgðar fyrir mistök sín, frysta eignir þeirra sem eru undir grun um að hafa skammtað sér fé í krafti starfa sinna, koma heimilunum landsins til aðstoðar. Hver veit? Því verður aldrei svarað.

Því miður hefur núverandi ríkisstjórn fá ráð og staðan er alvarleg. Bráðum er ár liðið frá því að Geir bað Guð að blessa Ísland. Ennþá er Icesave málið á dagskrá þingsins þegar það kemur saman aftur úr leyfi. Vextir úr hófi fram háir, vísitalan að kæfa skuldara, greiðsluvilji fer þverrandi og krónunni haldið uppi með höftum veikari en aldrei fyrr. Og engin sannfærandi tilraun gerð af frú Jóhönnu forsætisráðherra að teikna framtíðarsýn fyrir þjóðina og stappa í hana stálinu. Vonleysið virðist vera algert og dugmikið fólk flytur burt.  

 

Það má vel vera að Borgarahreyfingin og þingmenn hennar hafi misstigið sig í sumum verkefnum á þinginu, en það er bara eðlilegt. Annað eins og alvarlegra hefur nú sést frá ráðamönnum, sem núverandi staða Íslands sýnir best – og sama fólkið við stjórn.  

 

En það fór sem fór, fámennur hópur innan Borgarahreyfingarinnar fór í reiðifýlu eftir kosningarnar líklega vegna þess að þeim fannst þau verðskulda meiri athygli.

Þetta fólk hefur nú tekið yfir Borgarahreyfinguna og breytt henni í eitthvað allt annað en hún var stofnuð til að vera.

Ég hef þess vegna sagt mig úr Borgarahreyfingunni.

Inni á þingi eru eftir sem áður þingmenn fyrrum Borgarahreyfingarinnar. Fólk sem ég treysti til að berjast fyrir lýðræðisumbótum á Íslandi. Það skiptir öllu máli að ná þeim í gegn.  

 

Borgarahreyfingin er dauð og bálförin innan seilingar. En málstaðurinn lifir og hugsjónin lifir um betra Ísland og heiðarlegra – það er þess virði að berjast fyrir þeim málstað og þeirri hugsjón. 

 

Að þora að "dúmma" sig

Ég ákvað að nýta mér skuldastýringu Glitnis (nú Íslandsbanka) á síðasta ári. Skuldastýring er þjónusta sem bankarnir bjóða viðskiptavinum sínum uppá og gengur út á það að finna hagkvæmustu samsetningu lánasafna fyrir viðskiptavini sína þ.e. til að lágmarka kostnað við lán.

Áður en ég ákvað að nýta mér þessa þjónustu hafði ég sjálfur séð um að stýra mínum skuldum, með góðum árangri. Mér tóks a.m.k. að haga samsetningu lánanna Þannig kostnaðurinn var hóflegur af lánunum. Eftir að skuldastýringarteimið hjá Glitni tók við stjórninni missti ég tilfinningu fyrir stöðunni, en treysti þeim til þess að halda kostnaðinum hóflegum.

Ég hitti fljótlega starfsmann skuldastýringardeildar Glitnis, unga konu sem var nýlega útskrifuð úr verkfræðideild HÍ. Hún lagði fyrir mig yfirlit sem sýndi tvö línurit með allskonar frávikum og punktum, auk taflna með ýmsum tölum. Þetta yfirlit átti að sýna mér stöðuna á lánasafninu mínu og eflaust vekja hjá mér traust á þeim aðferðum sem teimið notaði við stýringuna. Málið er að ég, menntaður rekstrarhagfræðingurinn, skildi ekki upp né niður í þessu yfirliti sem unga konan lagði á boðið. Ég hugsaði málið stundarkorn, en ákvað svo að spyrja konuna um hvað þessi línurit og töflur þýddu. Hún átti greinilega ekki von á að fá gagnrýnar spurningar um það sem stóð á fína yfirlitinu og viðurkenndi að hún vissi ekki alveg hvað einstakar línur eða tölur þýddu. Hún þyrfti að spyrja yfirmann sinn sem hannaði forritið sem bjó til yfirlitið.

Þarna sá ég strax að það var ekki allt í lagi með þessa þjónustu. Hvernig mátti það vera að hægt væri að flækja í raun einfaldar upplýsingar um kostnað við lán, þannig að reyndur rekstrarhagfræðingur skildi ekki neitt í neinu? En ég gerði Þau mistök að halda áfram að láta þau "stýra" skuldum mínum. Ég held að ég hafi verið hræddur um að "dúmma" mig, þ.e. að koma upp um vanþekkingu mína á mínu eigin fagsviði. Þvílík mistök hjá mér.

Það sem má læra af þessari sögu er að við eigum öll heimtingu á að skilja til fulls þá þjónustu sem okkur er boðið að kaupa, og hvað í henni fellst. Ef fyrirtæki eða stofnanir geta ekki útskýrt fyrir sínum viðskiptavinum hvernig þjónustan virkar, þá ráðlegg ég öllum að sleppa því að kaupa viðkomandi þjónustu ef mögulegt er. Við þurfum ekki að vera hrædd að "dúmma" okkur. Við eigum að þora að spyrja ef við ekki skiljum - kinnroðalaust.

Leggja þarf miklu meiri rækt við þennan eiginleika, þ.e. að þora að spyrja og leita svara, í skólakerfinu. Hættum að láta teyma okkur áfram blindgötuna af sjálfskipuðum sérfræðingum, foringjum og embættismönnum, nema þeirri vegferð fylgi okkar eigin farsæld og hagsæld.

Það er oft háttur þeirra sem vilja ráða að beita fyrir sér að hlutirnir sé svo flóknir að almenningur skilji þá ekki. Það er bara fyrirsláttur.

Þorum að vera við sjálf.

jk

 

 

Tamin hjörtun jarma - engin hlustar

Síðan ég man eftir mér hefur því verið haldið á lofti opinberlega að Ísland sé besta land í heimi. Yfirvöld hafa markvisst rekið fyrir því áróður að hvergi sé betra að lifa en á Íslandi. Hvergi sé fallegri konur að finna, eða verklegri karla. Að Íslendingar séu hamingjusamasta þjóð veraldar og að hér sé tölvuvæddasta samfélag heims. Hér sé besta heilbrigðisþjónusta heims, besta menntakerfið, hæstu tekjur per mann, hreinasta loftið, besta vatnið. Að hér sé rekin heiðarlegasta stjórnsýsla í heimi og að hér séu óspilltustu stjórnmálamenn í heims í elsta þingræðisríki heims.

Hvað gerðist? Var þetta allt lygi? Voru yfirvöld einfaldlega að slá ryki í augun á okkur og svæfa okkur, þjóðina sína? Ég fæ ekki betur séð en að svo hafi verið. Mér liggur við að halda því fram að með þessari sefjunarstefnu hafi yfirvöld nánast gelt þjóðina. Og þjóðin nærðist á þessum dásamlega samanburði um hvað við værum nú glæsileg og klár þjóð. Meira að segja misstu ráðamenn þjóðarinnar sig í sjálfsdýrkuninni á svo eftirminnilegan hátt að maður bara skammast sín. Þegar sjálfur forsetinn notaði frasa eins og "you aint seen nothing yet" á fundi erlendra gesta þar sem hann dásamaði velgengni þjóðar sinnar algerlega gagnrýnislaust. Og þegar Þorgerður menntamálaráðherra gerði grín að virtum erlendum hagfræðingi, sem vogaði sér að beina að okkur réttmætri gagnrýni , og hreinlega lítillækkaði viðkomandi opinberlega. Svona háttarlag ráðamanna skemmir orðspor þjóðarinnar.

Er ekki augljóst að hér þarf að endurskoða aðferðir og vinnubrögð hins opinbera á heildrænan hátt? Og að til þess að sú endurskoðun geti farið fram með markvissum og uppbyggjandi hætti þurfi nýtt fólk að koma fram í stað þeirra sem áður stýrðu hér ferðinni. Að hér komi alger uppstokkun á þeim vinnubrögðum sem hafa því miður viðgengist hér allt of lengi.

Ég ætla að leyfa mér að efast um gæði menntakerfisins hér á landi. Það kom berlega í ljós þegar hrunið varð hve máttlaust okkar hámenntaða fólk í raun er til að standa vaktina og beita gagnrýnni hugsun á samfélagið og stjórnvöld. Ég vil líka halda því fram að það sé búið að gjaldfella gæði háskólasamfélagsins hér á landi með því að gera nánast alla skóla að háskólum eða háskólastigisskólum. Ég gagnrýni líka þá menntastefnu að byggja hér upp meistaranám og doktorsnám í stórum stíl. Við erum einfaldlega of fámenn þjóð til þess að geta staðið undir því að hafa slíkt nám í boði af einhverjum gæðum. Við eigum að einbeita okkur í að bygga upp öflugt almennt grunnnám á háskólastigi. Auk þess sem ég vil halda því fram að það sé miklu heillavænlegra fyrir íslenskt samfélag að unga fólkið okkar fari erlendis til framhaldsnáms í bestu skóla heims. Það skilar sér í víðsýnni og hæfari einstaklingum, sem koma aftur til baka til þess að byggja upp íslenskt samfélag - já það skilar sér aftur ef okkur tekst að byggja upp heilbrigt samfélag á ný.

Íslenskir grunnskólar eru ekki undanþegnir gagnrýni. Hvernig má það vera að hér sé ekki markviss gæðastefna í grunnskólum? Hér eru dæmi þess að skólastjórar og kennarar sem foreldrar hafa fyrir löngu dæmt vanhæfa til þess að sinna sínum störfum, þaulsitja í starfi ár eftir ár. Það er ekki einfaldlega ekki hægt að segja þeim upp! Og á hverjum bitnar slík stefna - jú börnunum og á endanum samfélaginu öllu.

Þetta á reyndar við um alla stjórnsýsluna. Vanhæfír starfsmenn sitja endalaust á póstum sínum vegna þess að kerfið er þannig uppbyggt að það er ekki hægt að segja opinberum starfsmönnum upp. Meira að segja er þjóðinni boðið upp á alþingismenn sem eru búnir að vera á þingi í áratugi, hoknir af reynslu en algerlega útbrunnir í starfi, en sem betur fer er það að breytast.

Ég er viss um að Ísland geti orðið fyrirmyndarland, en það þarf að gerast á öðrum forsendum en hingað til hefur verið. Ef við temjum okkur sjálfsgagnrýni, kurteisi, mátulega hógværð og umburðarlyndi fyrir sjálfum okkur og öðrum þjóðum er ég viss um að krafturinn sem býr í þjóðinni skilar sér í fyrirmyndarsamfélagi. En það samfélag verður að byggjast á raunverulegum gildum. Látum af hrokanum og sjálfumgleðinni - lærum að hrósa öðrum en okkur sjálfum.

jk

 

Valdatafl á Alþingi meðan þjóðinni blæðir

Það er sérstök tilfinning að koma inn í stofnunina Alþingi sem starfsmaður nýrrar stjórnmálahreyfingar. Stofnunin gerir mann á undarlegan hátt smáan. Maður fer ósjálfrátt að hvísla og tala lágstemmt. Ég veit ekki hvort rétta lýsingarorðið er helgislepja, en það er einhvers konar kirkjuleg stemmning inni í þessu húsi. Formlegheitin eru mikil og manni líður eins og peði á valdatafli hinnar ósýnilegu stjórnsýslu, sem öllu ræður og stýrir á Íslandi.

Gangverkið tifar af sjálfu sér, trekkt upp af embættismönnum sem hafa verið á sínum póstum lengur en þau sjálf vilja vita - sum hver.

Það verður að hverfa frá þessari endalausu stöðumatsskák sem hefur verið leikin allt of lengi á Alþingi. Snúa af braut valdatafls fárra útvaldra og inn á braut árangurs fyrir þjóðina sjálfa. Tefla til árangurs fyrir fjöldan en ekki frægðar fárra. Hætta atskákmótum á Alþingi. Örva þor, frjóa hugsun, skarpan huga og heildrænni árangur. Inni á Alþingi eiga menn að finna fyrir klukkunni og þjóðinni, sem er hinir raunverulegu taflmenn. Starfsmenn Alþingis verða að vita að skákin sem þar er leikin er aðeins tefld fyrir þjóðina - og verða að skilja að fall á tíma er töpuð skák. Stöðumatið má aldrei taka of langan tíma. Þjóðin sjálf er undir!

Alþingi er íslenskur fílabeinsturn. Þar virðist lífið líða áfram eftir rásum sem eru svo djúpar að nýjum þingmönnum þarf að kenna hvernig rásirnar virka og hvert þær leiða. Ég efa ekki að vinnustaðurinn Alþingi sé þægilegur og notarlegur vinnustaður skipaður hæfu starfsfólki. En er Alþingi skilvirkur vinnustaður? Ef það er rétt sem sagt er að aðeins 13% þjóðarinnar beri traust til Alþingis sem stofnunar, þá vantreysta 87% þjóðarinnar stofnuninni og skákmeisturum hennar. Við slíkt ástand verður ekki unað og við því verður að bregðast hratt.

Það hlýtur að koma í hlut nýrra þingmanna, nýrra skákmeistara við valdatafl þjóðarinnar að byggja upp traust þjóðarinnar á Alþingi og í raun allri íslenskri stjórnsýslu. Gömlu stórmeistararnir eru of fastir í viðjum stöðumatsins, með sömu afbrigðin, sömu leikflétturnar teflandi allt of langar skákir, meðan þjóðinni blæðir. 

Borgarahreyfingin kemur með fjóra nýja skákmeistara að taflborði valdsins á Alþingi. Þau koma fersk og með þor til að prófa ný afbrigði og nýjar leikfléttur.

Gömlu flokkarnir leiða vissulega fram nýtt fólk að taflborðinu. En það er hætt við því að þau verði of niðurnjörfuð í djúpar rásir flokka sinna og foringja. Að leikir þeirra verða kunnuglegir. Engin ný afbrigði. Að þau komi þvinguð til leiks inn í stöðumatsformatið. Ég vona að svo verði ekki.

Klukkan gengur - hvítur á leik. Lítill tími eftir og staðan er afar snúin. Svartur virðist vera með betri stöðu. Hver verður næsti leikur hvíts? Stöðumatið má ekki taka lengri tíma.

jk

 

Borgarahreyfingin - trúverðugt framboð til breytinga

Já, það tókst að virkja ótrúlega ólíkt fólk til þess að byggja upp trúverðugt framboð undir merkjum Borgarahreyfingarinnar. Það voru margar efasemdaraddir þegar við sjálfan getnaðinn - hvers konar krói kæmi undan þessu pottapönnu glamri. Það kemur í ljós núna á laugardaginn hve barnið verður margar merkur, en undanfarnar sónarskoðanir gefa fyrirheit um að barnið verði bæði burðugt og kraftmikið. Spörkin styðja þann grun.

 

Nú liggur það a.m.k. fyrir að kjósendur hafa raunverulegan valkost til breytinga á laugardaginn. Það var persónulegt markmið mitt að koma upp valkosti við gömlu þreyttu flokkana. Það tókst - og ekki bara það, heldur tókst svo vel til, að á framboðslistum er úrvalsfólk með hjartað í lagi og höfuðuð rétt skrúfað á búkinn. Það er meira en hægt er að segja um marga að í þreytta liðinu.

 

Þetta verkefni hefur verið magnað og alger forréttindi að fá að vinna með svona duglegu, kraftmilku, jákvæðu og bjartsýnu fólki. Þetta hefði aldrei tekist nema vegna þess að það er úrvalsfólk í Borgarahreyfingunni. Nú þarf að passa að hugsjónin, bjartsýnin, krafturinn og dugnaðurinn fylgi okkur inn á þing og út um allt kerfið eins og vítamínsprauta. Það er það sem við erum komin til að gera - koma spillingunni burt og vekja þjóðina til vitundar á ný um heilbrigt gildismat og vönduð vinnubrögð. Þannig byggist upp traust á ný - innávið og útávið.

 

Áfram Borgarahreyfingin - kjósum breytingar og þjóðina á þing - XO

jk

 

 

Byggjum upp fyrirmyndarsamfélag – Borgarahreyfingin X-O

Við tölum gjarnan um mikilvægi þess að vera góðar fyrirmyndir, ekki síst fyrir börnin okkar.

Það sem afvegaleiddi íslensku þjóðina í óhóf og græðgi voru slæmar fyrirmyndir viðskiptalífs og stjórnsýslu. Fyrirmyndir gefa taktinn varðandi það hvað sé tilhlýðilegt og hvað ekki. Móta gildismatið í raun og veru, en ekki bara í orði. Fyrirmyndir almennings eru leiðtogarnir. Forsetinn, forsætisráðherra, ráðherrar, alþingismenn og forstjórar fyrirtækja eru fyrirmyndir okkar.   

 

Hvert fóru hirðarnir með féð, Pétur?

Munum við áróður Péturs Blöndal um að fé án hirðis væri óvirkt fé þegar hann vildi koma sparisjóðunum í hendur gráðugra manna og leiddi sparisjóðakerfið í gjaldþrot? Allt féð sett í áhættu af hirðunum? Betur væri ef Góði hirðirinn hefði fengið að fara fyrir því mikla fé sparisjóðanna sem fór á bálið. Gleymum ekki pólitísku embættisveitingunum undanfarin ár í stöður sendiherra, bankastjóra, dómara. Þetta eru fyrirmyndirnar sem afvegaleiddu þjóðina, blindaðar af eigin egói, sjálfhverfu, ofurtrú á frelsið og óhefta græðgi.

Þjóðin sigldi í strand vegna þess að forystusauðirnir leiddu okkur í strand undir merkjum óhefts frelsis í skjóli Framsóknar, Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar. Við treystum á að stjórnmálamennirnir hefðu hagsmuni þjóðarinnar ávallt að leiðarljósi. Þeir brugðust.

Nú er komið að uppgjörinu.  

 

Endurnýjum Alþingi og upp rísi þjóðin

Borgarahreyfingin (www.xo.is) er nýr vettvangur sem ætlar að bjóða fram í komandi alþingiskosningum undir merkinu X-O. Við þurfum nýjar fyrirmyndir. Borgarahreyfingin er fyrst og fremst breytingaframboð sem leggur áherslu á þrjú mál:

1) Skilyrðislaust uppgjör færustu óháðra aðila á ástæðum þess að þjóðinni hefur verið kafsiglt í skuldafen.

2) Raunverulegar bráðaaðgerðir til þess að koma heimilum og atvinnulífi til aðstoðar.

3) Þjóðin skrifi sína eigin stjórnarskrá. Valdið er í höndum kjóenda. Kjósum nýjar fyrirmyndir og nýtt gildismat í kosningum 25. apríl 2009.  

Kjósum X-O

jk

Ísland er í breytingarham -

Til hamingju Kristinn með glæsilegan árangur.

Það er jákvætt að sýnilegar breytingar eigi sér stað á sem flestum stöðum hér heima. Nýir vendir sópa best.

Nú er verkefnið að minnka skrifræðið, draga úr kostnaði og gera starfsemi félagsins gegnsæri.

VR er gott félag, sem gott er að sækja til þegar á þarf að halda.

Því skal haldið til haga sem vel er og hefur verið gert.

jk

Kaupþingsmálið vó þungt

Ferskur valkostur í næstu alþingiskosningum - Borgarahreyfingin... þjóðin á þing !

Það er verulega gaman að sjá að nýtt framboð komi til með að bjóða fram til Alþingis í næsta mánuði. Borgarahreyfingin (http://www.borgarahreyfingin.is/ ) er spennandi kostur fyrir alla þá sem vilja sjá raunverulegar breytingar á Íslandi.

 

Ég segi þetta vegna þess að fólkið sem stendur að þessu eru ekki atvinnumenn í stjórnmálum, heldur frekar venjulegt fólk sem kemur víða að. 

 

Ég hef tekið þá ákvöðun að ganga til liðs við framboð Borgarahreyfingarinnar, en ég hef aldrei áður verið skráður í stjórnmálaflokk. Ástæðan er einföld - mér ofbauð ástandið og hef ekki trú á að neinn hinna gömlu flokka muni gera þær nauðsynlegu breytingar sem þarf að gera. Loforðin eru vissulega góð hjá þeim, en trúin á að þau verði efnd er engin.

 

Ekki frambjóðendum eingöngu um að kenna vantraustið heldur umgjörðinni sem flokkarnir skapa um framboð sín. Flokksræðið er of ríkt, hagsmunatengslin of rótgróin, sporin of djúp.

 

Ég vil hvetja alla hugsandi kjósendur að velta þessum kosti fyrir sér sem raunhæfum í næstu kosningum. Þetta er ekki framboð sem staðsetur sig á vinstri-hægri skalanum. Þetta er breytingarframboð - fyrir þá kjósendur sem vilja breytingar. Nú er lag að þora að kjósa ný andlit, nýtt hugarfar, nýtt lýðræði.

 

Þorsteinn Gylfason orðaði þetta ágætlega við mig þegar ég hitti hann ekki fyrir svo mjög löngu. Ég sagði að ég væri ekki að fara í framboð þegar við ræddum málin og þá sagði hann. Það er einmitt svoleiðis fólk sem þarf að koma inn á Alþingi - fólk sem sækist ekki í það að komast þangað inn!

 

Þannig er það með mig - ég er einfaldlega að sinna samvisku minni með þessari ákvörðun.

 

kv, jk

 

Vakandi veruleiki -

Íslenska þjóðin er einstök. Fyrir u.þ.b. ári síðan var þjóðin heilluð af svokölluðu “leyndarmáli (e. the secret)” sem ku virka þannig að hugsanir/langanir okkar rætast. Nú eru hugsanir margra því miður á neikvæðum nótum og því er fólk að kalla yfir sig enn meiri depurð/leiðindi, þ.e.a.s. ef leyndarmálið virkar. Ég skal ekki dæma um það, en er sannfærður um að bjartar hugsanir gefi heldur kraft til góðra verka, en neikvæðar.

Breytingar byrja hjá okkur sjálfum og með okkur sjálfum. Það reynir mest á þegar maður þarf að fylgja því sem maður sjálfur boðar - og boða það sem maður er sjálfur tilbúinn að fara eftir og fylgja.

Það er auðvelt að gagnrýna ef ekki fylgja lausnir. Vera álengdar og fylgjast með því sem aðrir gera - passífur - njóta þegjandi þegar vel gengur en skammast þegar ekki vel gengur og kenna öðrum um ófarirnar.

Það er á tímum sem þessum sem við þurfum hvert og eitt að líta í eigin garð og skoða hvað betur má fara þar. Við þurfum að vakna til meðvitundar og taka ábyrgð á okkar eigin veruleika - hætta að treysta á að "þetta reddist".

Senn koma alþingiskosningar. Fólkið sem var á Alþingi brást og flokkarnir brugðust - þjóðin flaut sofandi að feigðarósi. Dofin eftir alla velmegunina, átið, ferðalögin, vinnuna, líkamsræktina, gismóið, veislurnar... 

Nú er lag að sýna ábyrgð og kjósa nýjan veruleika - efla lýðræðið á Íslandi. Fá nýtt framboð sem boðar breytingar á því hvernig við virkjum lýðræðið í okkar góða landi.

 - Slíkt framboð er að fæðast - verður að fæðast fyrir kosningarnar !

jk

Þjóðkirkjan - hlutverk í þrengingunum?

Í ljósi aðstæðna í samfélaginu hlýtur að vera eðlilegt að skoða hlutverk og kostnað sem ríkið hefur af þjóðkirkjunni nú þegar kreppir að og almenningur er að missa vinnu og húsnæði.

Fyrir Alþingi liggur frumvarp til þjóðkirkjulaga þar sem mér sýnist hvergi vera gerð tilslökun á stöðu þjóðkirkjunnar í okkar samfélagi eða reynt að auka trúfrelsi í landinu. Ég er svo sem ekki sérfræðingur í þessum málum, en nú eru erfiðir tímar og því rétt að skoða allan kostnað sem skattgreiðendur bera. Í 43. gr frumvarpsins segir m.a.

" Prestssetur, þ.e. prestssetursjarðir og prestsbústaðir, sem prestssetrasjóður tók við
yfirstjórn á frá dóms- og kirkjumálaráðuneytinu 1. janúar 1994 með síðari skjalfestum
afhendingum frá ráðuneytinu, svo og prestsbústaðir, hús og aðrar eignir sem
prestssetrasjóður hefur keypt, eru eign þjóðkirkjunnar með öllum réttindum, skyldum og
kvöðum samkvæmt samningi um prestssetur milli íslenska ríkisins og þjóðkirkjunnar."

Í fjárhagsáætlun Kirkjunnar fyrir 2009 er t.d. áætlaður rekstrarkostnaður kirkjusjóðs 42 mISK 

Forsvarsmenn þjóðkirkunnar hafa ekki verið mjög sýnilegir eða verið fyrirmynd í nægjusemi og lítilæti undanfarin ár. Ég fæ ekki betur séð en að Kirkjan hafi tekið þátt í góðærinu af fullum krafti með byggingum, kaupum kirkjuorgela og berast meira á en boðskap þeirra er kanski sæmandi.

Ég sakna þess að fulltrúar þjóðlirkjunnar, sem þiggja skattpeninga okkar skuli ekki koma sterkar inn í þjóðmálaumræðuna og bjóðast til að leggja meira af mörkum í þeim þrengingum sem þjóðin nú glímir við.

Gæti t.d. þjóðkirkjan ekki boðist til að leggja fram veð í þeim eignum sem hún á og létt undir með þeim verst stöddu? Er það ekki svo að kirkjan á verðmætar eignir og jarðir, sem gætu nýst til að milda höggið á erfiðum tímum?

Þjóðkirkjan á að ganga fram, leggja til lausnir og sýna gott fordæmi - það er hennar skylda.

kv, jk